LIGA LOMBARDZKA
Agencja Statystów Natomiast w Lombardii walka nie ustawała. Wprawdzie przewodzący opozycji antycesarskiej Mediolan musiał w marcu 1162 r. kapitulować, ale barbarzyńskie zburzenie tego miasta tytułem represji nie tylko nie doprowadziło do zakończenia działań wojennych, lecz je nawet zintensyfikowało. Ten stan rzeczy zmusił cesarza, po paromiesięcznym pobycie w Rzeszy i nieudanych próbach przeciągnięcia na stronę Wiktora monarchów Francji i Anglii, do powrotu na Półwysep. Brak odpowiednich sił przemawiał raczej za podjęciem próby rokowań. Niestety sytuacja we Włoszech zaczynała się w tym czasie coraz bardziej komplikować. W 1164 r. zmarł bowiem antypapież Wiktor IV, a na życzenie cesarza został zastąpiony przez nowego elekta Paschalisa III. Dla dopilnowania jego intronizacji, Fryderyk udał się do Rzymu. Rychło jednak, na skutek panującej tam epidemii, musiał nie tylko opuścić miasto, ale i Półwysep. W czasie zaś jego nieobecności powrócił do Rzymu Aleksander III, a wrogie cesarzowi miasta zawiązały dla obrony swych praw Ligą Lombardzką.
